lunes, 31 de marzo de 2008

Descomposición verbal

Después de arrancar cuidadosamente un pedazo de papel, me vi en la obligación de gritar cara al sol:

"El arte se convierte en arte cuando al menos una persona, sólo una, es capaz de interiorizar algo que hasta entonces no era capaz de plasmar de forma concreta en su pensamiento. El arte describe y acerca al ser humano aquello que desconoce: su más profundo yo, la justificación real de su existencia"

Al acabar intenté vomitar, pero solo me dió tiempo a soltar por el recto un río de mierda líquida que anhegó el retrete.
Mañana viene el fontanero.

viernes, 28 de marzo de 2008

Johnston

Con esa vocecilla de ángel caído a las profundidades del sinsentido se llevó por delante a lo peor de la patria que le vió parir: la marabillosa visión que de ella y de sus creencias religiosas tienen sus, mayoritariamente, apestosos habitantes.

Genial.

domingo, 23 de marzo de 2008

"Esos seres a los que su propia naturaleza aleja de la sociedad; seres que, en contra de lo que pueda suponerse, no necesitan que nadie les defienda porque, siendo oscuros, la incomprensión no puede hacer blanco en ellos; seres que tampoco necesitan ser confortados, porque si quieren seguir siendo de verdad sólo pueden alimentarse de sí mismos, de forma que no se les puede ayudar sin hacerles daño"



Vila-Matas dixit.
Crouzon subscribe.
(Vila-Matas: Hijos sin hijos)



jueves, 20 de marzo de 2008

Aeternus


Hay quien dice que he perdido el norte. No es cierto. Siempre he vivido fuera de la brújula.




Acostumbraban a llamarme loco: no se lo reprocho, lo estaba. Lo estoy. No me preocupa. Es más, espero estarlo: si no es así, nunca podré estar a su altura.




No niego que pueda parecerme triste gran parte de su vida, pero al menos logró lo impensable: ser admirado por aquellos que supieron entenderle, y por ello, ser entendido.




Algunos presumen de su dominio del lenguaje, de su capacidad para convertir una frase en un vetusto capitel barroco poblado de figuras de estuco rasgadas por el paso de un tiempo que ya no entiende ni su significado ni su función estética.




Sus palabras fluyen. Se enzarza en pequeñas discusiones con sus personajes, pero les deja la libertad de moverse por un espacio que no domina, por un tiempo que no pretende abarcar, pues lo que busca, como buen shandy, es la inagotable magnitud de lo pequeño, lo breve, lo simple y, por ello, lo intenso.




No negaré que parte de mi cariño se debe al hecho de que sus actitudes se asemejan a las de cierta especie: pasar desapercibido, vivr al margen de la sociedad y crear, a partir de un ego incorrupto, una obra que muestre, sólo a aquellos que saben entenderla, una realidad negada a los que tuvieron miedo a girar a la derecha, a sobrepasar la flecha del oeste y lanzarse al vacío: lejos de un extraño artilugio que reprime nuestra libre voluntad de dejarnos llevar por lo que dicta la naturaleza florida que habita bajo la tapa de los sesos.




"No estoy aquí para escribir, estoy para enloquecer"
Y dejó de hacerlo.




Los mediocres le mirarían mal, se reirían al verle pasar colgado de su sombrero por las calles en busca de un perro vago al que recriminarle su falta de cortesía por no apartarse, por no saludar, por no responder amablemente a sus preguntas. Los mediocres nunca entenderán que bajo el sombrero se esconden los territorios de la fantasía, donde el ser humano es libre de cualquier atadura a una existencia -la real- que consiste en dejar pasar el tiempo con actividades mecánicas y para las que fuimos programados al salir de la bóveda húmeda de nuestras madres: servir, obedecer, atender con rapidez al capataz, arrodillarse ante las adversidades: perder el tiempo, suicidarse en vida.




Podría haberse matado, podría haber elegido su propio fin y con ello dar una última muestra de dominio sobre su existencia. Prefirió salir a pasear, y en medio del paseo, la naturaleza decidió que su cuerpo descansaría a ras de suelo, gozando de la frialdad nieve.




Tener miedo a perder el rumbo es sinónimo de cobardía: la vida no tiene rumbo. Perderse y descubrir por accidente lugares desconocidos es el mejor modo do NO malgastarla.




Respirad un poco. Tomad impulso. Lanzaos fuera del malhadado artilugio que pervierte vuestra voluntad. Vivid.

miércoles, 12 de marzo de 2008

Revelación


Me apetecía dar una vuelta y salí de casa con la mejor de las sensaciones posibles: la autoestima recuperada, el amor a la humanidad en apogeo y la lucidez a punto de deslumbrarme. Al subir la cuesta, y sin previo aviso, vomité el artilugio sintáctico:


"El caminante, como indivuo libre de las ataduras del estatismo, desenvuelve su energía psicomotriz por el espacio-tiempo como consecuencia inherente a la voluntad de llegar a la nada, es decir, pasear"


Algún que otro viandante me miró con pasmo. Yo, temeroso de que mi ineficaz memoria olvidase tan compleja oración, saqué un trozo de papel que guardaba en el bolsillo y escribí de nuevo lo que había pronunciado:


"El caminante, como individuo libre de las ataduras del estatismo, desenvuelve su energía psicomotriz por el espacio-tiempo como consecuencia inherente a la voluntad de llegar a la nada, es decir, pasear"


La leí, me acordé de Walser y sonreí.

Nunca llegaré a la montaña nevada en la que murió sin hacer ruido, pero que marabilloso sería seguir sus pasos.

viernes, 7 de marzo de 2008

Atentado de ETA





Sensación abafante, arcadas, intenso desprezo.
Vinte anos igual, e nada cambia, ningún deles é capaz de pararse a pensar no que dun día para outro van ten que aceptar froito da realidade:

1- O pobo vasco non necesita salvapatrias que o liberen de estados opresores. É difícil que os vascos poidan ver ao estado español como un estado opresor na actualidade cando os que pegan tiros na rúa a calquera hora e contra calquera caluga son os que son.

E fano por detrás, sempre por detrás. Os revolucionarios comunistas mataban de frente, cara a cara, mantendo a mirada. Estes mamalóns, nun claro exercicio de cobardía, e demostrando que toda a ortodoxia comunista e nacional-independentista que mamaron non só non a entenden como hai que entendela (como principios teóricos que marcan un posíbel camiño na praxe política pero non por elo son principios inamobíbeis e inefábeis que non poidan errar no plano da realidade), senón que ademáis a manipulan e a desvisten do seu principal obxectivo: conseguir unha sociedade na que todos poidamos convivir en igualdade económica (o comunismo); e a liberación de aqueles pobos que ao longo da Historia se viron oprimidos por determinados estados no eido económico, político, social e sobre todo cultural, a recuperación desas culturas a punto de esmorecer ( o nacionalismo independentista).

2- Xa que non entenderían ningún chamamento ao respecto pola vida dos demáis e a inmoralidade das súas accións, teremos que explicarlle-los motivos polos que deberían ir deixando as pistoliñas coas que defenden as súas ideas no caixón para baixaren onda o pobo e convivir coas xentes do pais sen acabar reventandolle a cabeza de todo aquel que discrepa: agora mesmo non hai maior impedimento no proxecto de independencia de Euskadi que a súa existencia, pois son os principais culpables de que a estas alturas do século XXI os nacionalismos se vexan demonizados e de que calquera proposta democrática de independencia do país sexa radicalmente rexeitada polo Estado Español e por unha gran parte dos euskalduns.

Hai que ser verdadeiramente subnormal para crer que matando a un traballador dunha autopista se está a loitar polo país, polos dereitos culturais, lingüísticos e políticos do mesmo e que ademáis facelo é lexítimo. ¿Acaso cun morto máis mellorou o proceso de recuperación do euskera e da cultura vasca? ¿temos agora maís autogoberno e capacidade de control dos recursos do país por parte do Governo vasco? ¿conseguimos convencer a unha ampla maioría de que a independencia é un camiño viéble e aconsellábel para acadar os obxectivos políticos que se persiguen? Todo o contrario. Despois disto o que cabe esperar é unha insufríbel campaña de represión por parte da dereita, un acobardamento dos "progres" do centro (PSOE) que se verán incapaces de defender outra España que non sexa a estipulada pola caduca Constitución (¿acaso credes que o referendum que propuxo Ibarretxe vai poder celebrarse en estas condicións?) e as maiores dificultades que teremos os lexítimos independentistas para defender ás nosas ideas.

Un pode compartir os obxectivos políticos de ETA, pode defender un proceso de independencia política que leva ao socialismo nese país, mais o que un non pode defender é que tal proceso se leve a cabo baixo a ditadura da barbarie: por unha banda é absolutamente inmoral, por outra, desvirtúa por completo o obxectivo perseguido: é imposíbel crear unha sociedade máis xusta sobre cadáveres.

Actos inútiles como os deste mediodía só me producen unha abafante sensación de déja vù, a cantinela mil veces repetida e que non nos levou a nada máis que a encallar nunha pedregosa ría da que non hai maneira de sair.

Do que faga ETA dependerá o futuro dos vascos, e serán estes os que xulguen a un grupúsculo de indocumentados que non están capacitados para liderar un país da riqueza política, social, cultura i económica de Euskadi. Do que faga ETA dependerá o futuro dos diversos movementos nacionalistas da península, xa bastantes problemas temos para defender as nosas ideas ante os ataques dunha dereita fascista que cada día vai a máis, como para ter que estar toda a vida desvencellandonos dunha organización de mamarrachos á que non pertencemos e á que non poderiamos pertencer, pois aínda nos quedan unhas cantas neuronas. Un independentista agradeceríavos que desaperecesedes do mapa, que vos encarrilasedes cara a política e a loita social armados co único co que merece a pena loitar: cunha ideoloxía.

O día que ETA deixe as armas a un lado, o día en que o movemento abertzale se desligue por completo da violencia terrorista, o día en que un parlamento vasco lexítimamente elixido polo pobo decida ( de común acordo entre unha gran maioría de partidos ) o futuro do país, ese día poderemos gritar tranquilamente Gora Euskadi Ta Askatasuna, pois só no momento en que ETA desapareza nacerá unha Euskadi en Liberdade.

Viva Galiza Ceive de fascistas e de mamarrachos!!!

Plegaria no templo dos patriotas


Gustaríame
espir un corpo inerte
i explorar coa lengua
os praceres dos epitelios.


Gustaríame
sorber con dentamia punzante
o sangue vergoñento
do párroco pedófilo.


Gustaríame
perseguir
con mirada inquisidora
a cópula tradicional.


Gustaríame
rezar axeonllado
baixo a pétrea bóveda
do templo dos Lascivos
unha plegaria
pola Virxe
dos Castos Maricóns Acomplexados.


Gustaríame
gozar do pracer de vestir sotana e casula
e agochar tralo altar
ao imberbe adolescente
que ha de chucharme en pleno “Angelus”
a forza seminal dun pene acomplexado
pola cicatriz rudimentaria
do cárcere de Príncipe.


(Avante, mércores 5, 3:03 da madrugada
Licor café, crema de whiky, crema de whisky e copa de ron.
Desculpen as molestias)